Nieuws

Nog drie wedstrijden hadden we te gaan. We zijn al kampioen, maar ongeslagen blijven is natuurlijk ook een mooi streven. Wijze les voor de volgende keer dat we dit nooit meer voor de wedstrijd tegen de scheidsrechter zeggen, want eerlijk is eerlijk hij heeft het ons niet makkelijk gemaakt :)Met twee teamgenoten in de ziekenboeg begonnen we redelijk gespannen aan de wedstrijd maar gelukkig hadden we hulp van Nina.De wedstrijd ging redelijk gelijk op. Wij kregen een press tegen en wisten weinig te scoren. Er werd wel veel geschoten maar helaas weinig binnen de palen.De tegenpartij lag vooral op de 5 meter hun kansen af te wachten om met een vrije bal een doelpunt te scoren. Veel uitsluitingen en zelfs een gele kaart voor Jelle omdat hij juichte omdat Patricia de bal had gehaald en wist te bemachtigen.

Alweer een week na ons kampioensfeest, wat hebben we hiervan genoten! Het zwembad zat bomvol publiek en dit leverde wel wat spanning op. Zelfs ik, nooit zenuwachtig voor een wedstrijd, voelde het een beetje. We waren al kampioen, maar om dan niet te winnen terwijl al die mensen daar voor ons zaten, dat kon natuurlijk niet. Gelukkig maakten we er een spannende pot van, welke eindigde in een mooie winst voor ons! Hebben we het publiek toch maar even laten zien wat we kunnen. Hierna hebben we met een grote lach op onze gezichten genoten van een woordje van de voorzitter, drankjes, taart en een mooi cadeau: een bidonhouder met bidons, die groot genoeg is voor het hele team!

Het was weer zover. Afgelopen zaterdag speelden we tegen waterpolo Den Haag. We speelden in een vrij nieuw bad, het Hofbad. Nadat we de kleedkamer hadden gevonden en Britt haar cap had uitgespoeld (dingen met een open shampoo fles in de tas), konden we na de nagelcontrole en het scheidsrechterspraatje te water. Het praatje was iets anders dan normaal, want we hoorden dat de scheidsrechters in staking waren. Daarom mochten ze deze keer sociaal geaccepteerd driekwart spijkerbroeken, fluoriserende ANWB hesjes of een andere outfit naar keuze dragen. Dit had overigens geen gevolgen voor onze wedstrijd en we konden beginnen.

Het is zaterdagavond 2 februari 2019, het is de avond van de wedstrijd van Sassenheim dames 1 tegen Alkemade dames 1. Sassenheim tegen Roelofarendsveen, dit jaar weer bij elkaar in de competitie. Je zou het een derby kunnen noemen. Of niet, dat mag je zelf weten. Net als altijd werd er een voorpraatje gehouden door de coach, Jelle. Aangezien ik met mijn eigen wedstrijd nog aan het spelen was heb ik dit voorpraatje gemist. Toen ik hoorde dat ik dit verslag mocht gaan maken had ik nog gevraagd naar leuke quotes, maar die waren er helaas niet.

Vorige week hebben we ons thuispubliek laten zien dat we niet voor niets bovenaan in de competitie staan. Echter waren we wel kampioen in het missen van kansen. Dat moet veranderen! Jelle benadrukte dan ook tijdens het korte voorpraatje van deze week dat we gewoon ons spel moesten spelen, maar ook al die kansen moesten afmaken. Dat leek een duidelijke opdracht! Onder de indruk van het geweldige sportcomplex met daarin een onwijs mooi zwembad (lijkt me ook een ideaal zwembad om wedstrijden in te zwemmen), zwommen we wat baantjes in en schoten onze keepster Elise warm. We waren er klaar voor!

Zaterdag vertrokken we omstreeks 16.20 uur richting Vlaardingen. Ik geef toe dat ik met enige regelmaat ervoor zorg dat we niet op het afgesproken tijdstip kunnen vertrekken, maar gelukkig zijn er meer in ons team. Nina deed haar, inmiddels voor ons bekende, middagslaapje en kwam na een wake-up call van Rianne voor de laatste keer op de fiets aangeraced...